Me siguri se secili e ka përjetuar ndonjherë se ka ditë, në të cilën gjërat nuk shkojnë si duhet. Kur një boksier e ka një ditë të tillë, atëherë kjo ka pasoja të dhembshme. Dita e 14 korrikut të vitit 2007, ishte ditë e tillë për Luan Krasniqin.

Në të vërtetë çdo gjë ishte e përgatitur në mënyrën më të mirë për tu ngjitur në ring ky boksier i kategorisë së rëndë kundër amerikanit Tony Thompson. Përgatitjet u zhvilluan më së miri, në Color-Line Aren me shikuesit e mrekjullueshëm dhe qëllimi ishte tejet i qartë: të fitohet mundësia për të luftuar për kampion botëror.

Por, megjithatë ndodhi ndryshe. Krasniqi bëri përpjekje të dukshme që në filim të luftës. Por, distanca nuk ishte në harmoni kurse koncepti i përpunuar në trajnig nuk ishte i kënaqshëm. Në raundin e pestë, referi i ringut e ndërpreu meçin.

Askush nuk ishte më i pakënaqur me këtë se sa vet Krasniqi: “Unë nuk kam sqarim për këtë. Unë nuk u gjenda në luftë sa duhej. Shpresoja se do të ndryshohet rrjedha, por Thompson ishte më i mirë“.

Faktin se ai në raundin e dytë e kishte të lënduar një bri, që i vështërsonte frymëmarrjen, boksieri nga Rottweili nuk e shfrytëzon si arsyetim: „Natyrisht që më ka penguar sepse ishin dhembje të padurueshme. Mungonte thjeshtë fryma që i duhet njeriut. Por, në mënyrë sportive unë jamë mundur. Kështu nuk më ka ndodhur asnjëherë“.

Luan Krasniqi, fillimisht do të udhëtoj: „Më duhet që të rehabilitohem dhe këtë humbje të përpunoj. Pastaj me më të afërmit e mi do të shikojmë se si do të shkoj mëtej“.